فکر کنم آخرین علی آباد کتولی که نوشتم - قسمت 6 بود.دیگه نمی خوام نوشتن علی آباد رو -که در مورد مسائل دوران کارشناسی بود- ادامه بدم.چون وارد شدن به فضای جدید و آدمای جدید فرصتی برای یادآوری گذشته نمی ذاره.هر چند من گذشته رو بیشتر از حال و آینده دوس دارم چون به نظرم هر روز که میگذره روابط آدما مصنوعی تر میشه. دلم میگیره وقتی به روزای خوبی که با دوستام داشتم، به محبت واقعی که بینمون بود فکر می کنم و دلگیرتر میشم وقتی به این فکر میکنم که وقتی آدم سرش شلوغ میشه اولین چیزیایی که یادش میره علایق و کارای مورد علاقه اش هستند.خیلی خوبه که درس میخونم چون همیشه دلم میخواد پیشرفت کنم و ساکن نباشم خدا رو شکر ترم اول ارشد هم با موفقیت و رضایت کامل گذشت...همه اینا خیلی خوبه اما غافل شدن از دنیایی که همیشه عاشقش بودم منو واقعا میترسونه.باید سعی کنم تو ساختن این دنیای جدید و مصنوعی نقشی نداشته باشم.میشه با تلاش و مهربونی هر چیزی رو تغییر داد فقط باید به کاری که میخوای انجام بدی ایمان داشته باشی و البته عزمی راسخ...